“Je gaat anders naar huis”

Onderstaand artikel van Riet Verhoeven is, met toestemming, integraal overgenomen uit het Kerkblad van de Protestantse Gemeente Assen (https://pkn-assen.nl/).

Ze starten hun dienst op deze zondagmorgen met huiselijke zaken als de vaatwasser uitruimen, het koffiezetapparaat aanzetten, verse bloemen in de vaas doen en de waxinelichtjes aansteken. Daarna kijken ze in het logboek naar opmerkingen van collega-vrijwilligers en het aantal gasten dat de weg naar deze prachtige ruimte achter het columbarium gevonden heeft. Anneke Frölich en Jeanet Plieger weten uit eigen ervaring wat rouw met je doet. Ze zeggen daarover: “Je verwerkt het niet, je leert leven met het gevoel dat bij verlies hoort.”

Links Jeanet Plieger en rechts Anneke Frölich

Zo’n klein halfjaar geleden was het een feit; deze plek die uitnodigt tot ontmoe- ting. En dat is ook precies de bedoeling. Er is koffie, er is thee, limonade of sap en je kunt er zomaar even zitten en zwijgen of in de leeshoek een boek inzien, of heel praktisch het toilet bezoeken. Maar je kunt ook met een van de gastheren of -vrouwen in gesprek gaan, als daartoe de behoefte is. Misschien plaatste je bloemen op een graf en heb je de laatste rustplaats van je geliefde schoongemaakt. Of bracht je een bezoek aan het crematorium, het columbarium of het strooiveld. En waren er veel opkomende emoties, die je de vorige keren wegslikte toen je weer in de auto stapte of op de fiets wegreed. En nu mocht je erover praten en werd er naar je geluisterd zonder dat je er iets mee hoefde. Eén van de bezoeksters verwoordde het als volgt: “Nu hoor ik me over mijzelf vertellen en dat doe ik eigenlijk nooit. Ik houd de dingen voor me, want mijn omgeving vindt dat ik vooruit moet kijken en niet maar steeds achterom.”

Een plek om te verwijlen

Anneke, die als secretaresse in binnen- en buitenland werkte en haar baan kwijtraakte door een reorganisatie, was eerst zeven jaar vrijwilliger bij Hospice ‘Het Alteveer’ in Assen. “Ik heb daar met verlies en rouw te maken gehad, maar ook in mijn persoonlijk leven. In 1996 verloor ik na een lang ziekbed mijn echtgenoot en bleef ik met mijn dochter Sandra achter. Deze ervaring deed mij beseffen hoe immens de overgang is van de beslotenheid van een begraafplaats naar de grote buitenwereld. In het bijzonder voelde ik dat bij de eerste ‘Alom Gedenken’- bijeenkomst in 2011. Daarom schreef ik op het evaluatieformulier, dat het misschien een goed idee zou zijn als er een ‘warme’ plek was waar je na het bezoek aan het graf van je dierbare nog even rustig zou kunnen zitten (ofwel: verwijlen). Waar je niet hoeft maar wel kunt praten. Dan ging je toch anders naar huis. Gelukkig bleken geestelijk verzorger Petra de Kruijf van het Wilhelmina Ziekenhuis en uitvaartverzorger Edith Potjer van Achaat dezelfde gedachten te hebben. En zo ontstond, in samenwerking met anderen, het plan van een theehuis.”

Er is geen ‘ruis’

Jeanet, werkzaam als secretaresse bij een woningcorporatie, was 40 toen ze haar man door een ongeluk verloor. Ze bleef achter met een dochter van toen 9 jaar. “Mijn echtgenoot ligt begraven op De Boskamp. Wat ik op een begraafplaats ervaar, is de rust die er heerst. Er is geen ‘ruis’ van andere zaken die je thuis bijvoorbeeld opslokken. Eerst had ik geen ruimte voor vrijwilligerswerk, want ik wilde een stabiele thuissituatie voor mijn dochter. Maar op een of andere manier had ik wel affiniteit met het omgaan van verlies. Ik volgde een opleiding tot uitvaartverzorger, maar ik heb dit niet in de praktijk gebracht. Ik werd getipt over werken bij het theehuis door een kennis die de website ervan gebouwd heeft. En dat was een goeie tip, want ik voel me hier thuis. We gaan als vrijwilliger niet een therapeutisch contact met de bezoekers aan. Als deze behoefte er wel is, dan verwijzen we naar twee rouwdeskundigen, die deel uitmaken van ons team, of andere deskundigen. Naast gastvrouw zijn verleen ik, samen met Petra de Kruijf, coördinerende taken richting de vrijwilligers.”

Draagvlak is er

Voordat het theehuis een feit werd, zijn er eerst try-outs geweest. Zo was er in drie achtereenvolgende jaren in de zomer op de invalidenparkeerplaats bij het uitvaartcentrum een bijeenkomst. Je kon bij een zitje onder een parasol koffie of thee gebruiken en je ervaringen met rouw en verlies delen. Vaste gasten vonden vooral de zondag een lange dag. Een dag waarop een aantal van hen geen contacten buitenshuis aangaat en waarop je soms met niemand gesproken hebt. En dat kon nu dus wel. De pilots bleken in een grote behoefte te voorzien. Het was voor de initiatiefnemers een manier om aan de gemeente, eigenaar van de begraafplaats en van de ruimtes waar nu het theehuis gevestigd is, te tonen dat er draagvlak zou zijn. En die is er, ook nu al na een half jaar. Elke zaterdag en zondag tussen 11 en 16 uur vinden bezoekers de weg naar het thee- huis en staat er een team van vrijwilligers voor hen klaar!

Adres theehuis: Begraafplaats De Boskamp, Boskamp 5, 9405 NN Assen

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.